Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy cd

Pacjentów poinformowano, że leczenie może wahać się od 0 do 1000 .g na dzień, ale w żadnym momencie nie byli oni informowani o rzeczywistej zalecanej dawce. Faza
Tabela 1. Tabela 1. Kryteria dostosowania dawki wziewnego kortykosteroidu w dwóch grupach badawczych. Podczas fazy dawkę wziewnego flutykazonu stopniowo zwiększano stopniowo, aż optymalna dawka została uznana za osiągniętą. Pacjenci otrzymywali 750 .g na dzień, aby rozpocząć (lub 500 .g dziennie, jeśli ich wymóg stosowania wziewnych kortykosteroidów przed rejestracją wynosił mniej niż 200 .g dziennie flutykazonu lub jego odpowiednika). Pacjenci powrócili po czterech tygodniach i zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch grup kontrolnych (grupa otrzymująca konwencjonalne leczenie, zwana dalej grupą kontrolną, oraz grupa, w której FENO był stosowany jako podstawa do dostosowania dawki), z każdą grupą o innym algorytmie do miareczkowania dawki flutykazonu (tabela 1). Pacjenci byli zaślepieni przydziału do grupy.
Algorytm grupy kontrolnej został oparty na kryteriach ustalonych przez Global Initiative for Asthma 2002 w celu kontroli astmy. 9 Dostosowanie dawki było oparte na ustalonych wcześniej progach dotyczących objawów, stosowania leków rozszerzających oskrzela, dobowych przepływów szczytowych i spirometrii. Algorytm grupy FENO opierał się wyłącznie na pomiarach FENO, z 15 części na miliard (ppb) tlenku azotu (z natężeniem przepływu wydychanego powietrza 250 ml na sekundę) używanym jako punkt odcięcia, powyżej którego zwiększono dawkę wziewnego podano kortykosteroidy5; ta wartość FENO odpowiada 35 ppb przy natężeniu przepływu 50 ml na sekundę (patrz część Dodatku Aneks, dostępna wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). Podczas każdej wizyty studyjnej, przy użyciu odpowiedniego algorytmu, astma pacjenta była uważana za kontrolowaną lub niekontrolowaną. Dawka wziewnego flutykazonu była odpowiednio zmniejszana lub zwiększana (do maksymalnej wartości 1000 .g na dobę).
Miareczkowanie w dół powtarzano o jeden krok na raz co cztery tygodnie, aż FENO było większe niż 15 ppb lub do momentu, aż astma stała się niekontrolowana (Tabela 1), w którym to momencie zwiększono dawkę flutikazonu – ponownie, krok po kroku, o cztery – tygodniowe przerwy, dopóki poziom FENO nie będzie niższy niż 15 ppb lub dopóki astma nie zostanie ponownie skontrolowana. Po zmniejszeniu poziomu FENO do mniej niż 15 ppb lub przywróceniu kontroli astmy, ostatnia dawka (która prawdopodobnie obejmowała placebo wśród pacjentów, u których kontrola astmy nie została utracona w dawce 0 .g flutykazonu na dobę) została uznana za być optymalną dawką dla tej osoby.
Faza 2
Podczas fazy 2, która trwała 12 miesięcy, kontynuowano leczenie podtrzymujące za pomocą wziewnego flutykazonu w optymalnej dawce, chociaż dalsza korekta dawki w górę była możliwa, jeśli utracono kontrolę astmy. Pacjenci byli oceniani sześć razy w odstępach dwumiesięcznych. Podczas każdej wizyty uzyskano pomiary FENO lub kontrolę astmy oceniano w taki sam sposób, jak podczas fazy 1. Jeśli FENO było większe niż 15 ppb lub astma była niekontrolowana podczas każdej wizyty podczas fazy 2, leczenie zwiększono o jeden stopień zgodnie z przypisany algorytm
[hasła pokrewne: próba tymolowa, zgrubienie na szyi, bliznowata tkanka łączna ]
[więcej w: paweł tabakow, nabłonki okrągłe w moczu, torbiel bakera leczenie ]