Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy ad

W prospektywnym, randomizowanym, jedno ślepym, kontrolowanym placebo badaniu porównano dostosowanie dawki wziewnego kortykosteroidu, flutikazonu, z zastosowaniem algorytmu opartego na FENO, z dostosowaniem przy użyciu algorytmu opartego na wytycznych ogłoszonych przez Globalna inicjatywa na rzecz astmy.9 Badanie to miało na celu sprawdzenie hipotezy zerowej, że nie byłoby różnicy w częstości zaostrzeń astmy pomiędzy tymi dwoma podejściami. Metody
Pacjenci
Zrekrutowaliśmy 110 pacjentów w wieku od 12 do 75 lat z przewlekłą astmą10, których leczenie było prowadzone w podstawowej opiece zdrowotnej. Każdy pacjent otrzymał regularne wziewne kortykosteroidy przez sześć miesięcy lub dłużej, bez zmiany dawki w ciągu poprzednich sześciu tygodni. Kryteria wykluczenia obejmowały: cztery lub więcej kursów doustnego podawania prednizonu w ciągu ostatnich 12 miesięcy; przyjęcie do szpitala z powodu astmy w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub na oddział intensywnej terapii z powodu astmy w dowolnym momencie w przeszłości; oraz palenie papierosów, obecne lub przeszłe, o historii przekraczającej 10 paczek. Zastosowanie beta-agonistów o przedłużonym działaniu zostało przerwane z powodu rozpoznanego zakłócającego działania tych środków na zaostrzenia astmy – główny punkt końcowy badania. Jednak badani, którzy nie byli w stanie tolerować próby wycofania długo działających beta-agonistów w okresie docierania, mogli wziąć udział w badaniu, jeśli mogliby kontynuować stosowanie tych środków przy ustalonej dawce.
Plan studiów
Rysunek 1. Rysunek 1. Plan badania. Pod koniec okresu początkowego pacjenci otrzymywali 750 .g flutykazonu dziennie. Dawkę dostosowywano następnie przy każdej wizycie zgodnie z przypisanym algorytmem każdego pacjenta. Pacjenci, którzy przyjmowali mniej niż 200 .g flutykazonu na dobę (lub równoważną dawkę budezonidu lub beklometazonu) na początku badania, zaczęli otrzymywać 500 .g dziennie. Dawkę można zwiększyć do maksymalnie 1000 .g na dobę, jeśli zmierzony FENO był większy niż 15 części na miliard (ppb) lub jeśli astma pozostała niekontrolowana. Kryteria, według których ustalono utratę kontroli astmy, wymieniono w tabeli 1. Jeśli w fazie 2, po korekcie w górę, później okazało się, że astma była kontrolowana podczas dwóch kolejnych wizyt (tj. Przez cztery miesiące), dawka flutykazon zmniejszono o jeden krok – ale nie poniżej optymalnej dawki lub do 0 .g na dobę.
Plan badania przedstawiono na rycinie 1. Pomiar wydychanego tlenku azotu i wykonanie spirometrii po dwutygodniowym okresie docierania i przy każdej następnej wizycie. Podczas drugiej wizyty wszyscy pacjenci zostali rozpoczęci od wziewnego flutykazonu (Flixotide, GlaxoSmithKline), podawanego dwa razy na dobę z użyciem kombinacji dwóch identycznych, nieoznakowanych inhalatorów z odmierzaną dawką (w celu uzyskania całkowitego zaćczenia przez cały czas). Flutikazon podawano za pomocą przekładki o dużej objętości (Volumatic, GlaxoSmithKline). Dostępnych było sześć dawek terapeutycznych: 1000 .g, 750 .g, 500 .g, 250 .g i 100 .g dziennie oraz placebo (0 .g). Podczas każdej wizyty wydawano opakowania lecznicze zawierające dwa inhalatory; zapewniły one wymaganą kombinację 0 .g, 50 .g, 125 .g i 250 .g na zaciągnięcie się, co umożliwiło pacjentowi otrzymanie całkowitej dziennej dawki w postaci jednego zaciągnięcia z każdego inhalatora dwa razy dziennie przez cały czas trwania badania
[patrz też: zatoka szyjna, bóle neuralgiczne, tętniak na wątrobie ]
[patrz też: luxmed marriott, tesco górczewska godziny otwarcia, zniesienie lordozy lędźwiowej ]