Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy ad 5

Ten sam system punktacji zastosowano do obliczenia częstości, czasu trwania i nasilenia zaostrzeń astmy w fazie 2. Kryteria rozróżniania między drobnymi i większymi zaostrzeniami astmy i ich czas trwania zostały opublikowane wcześniej.15 Krótko mówiąc, drobne zaostrzenie zostało zdefiniowane jako globalna dzienna ocena astmy wynosząca 2 w ciągu dwóch lub więcej następujących po sobie dni; poważne zaostrzenie jako globalna dzienna ocena astmy wynosząca 3 w ciągu dwóch lub więcej następujących po sobie dni (lub w jednym dniu, w kontekście niewielkiego zaostrzenia); poważny zaostrzenie lub nagły przypadek medyczny jako globalny dzienny wynik astmy wynoszący 4 w ciągu jednego dnia; oraz wniosek o zaostrzeniu jako globalny dzienny wynik astmy, który powrócił do 0 lub na 3 lub więcej dni – w przeciwnym razie zaostrzenie uważano za kontynuowane. Liczba przebiegów prednizonu w leczeniu zaostrzeń astmy została wyznaczona jako drugorzędowy punkt końcowy; ten punkt końcowy był niezależny od kryteriów stosowanych do obliczenia częstości zaostrzeń. Rozmiar badania i analiza statystyczna
W badaniach Sont i wsp.1 oraz Green i wsp., 2 zastosowanie algorytmów opartych na pomiarach reaktywności dróg oddechowych i liczby komórek plwociny spowodowało zmniejszenie zaostrzeń odpowiednio o 47 procent i 68 procent. Korzystając z danych dotyczących wskaźników zaostrzeń uzyskanych z poprzedniego badania przeprowadzonego w naszej populacji, 15 obliczyliśmy za pomocą algorytmu FENO, że 42 pacjentów na grupę, którzy ukończyli badanie, będzie wymagało wykazania 60-procentowego zmniejszenia częstości zaostrzeń. Dane dla pacjentów, którzy wycofali się podczas fazy 2, analizowano według intencji leczenia, a roczne wskaźniki zaostrzenia obliczano przez ekstrapolację. Analizę wskaźników całkowitych, małych i głównych zaostrzeń astmy przeprowadzono przy użyciu ujemnej regresji dwumianowej.
Analizę średniej dziennej dawki flutykazonu przeprowadzono za pomocą analizy kowariancji, przy czym dawka równoważna flutykazonu na początku badania była współzmienną. Rozkład dawek wziewnych kortykosteroidów porównano z zastosowaniem testu Z Kołmogorowa-Smirnowa. Liczbę komórek pączków i dane FENO analizowano po transformacji logarytmicznej. Inne normalnie rozproszone dane analizowano przy użyciu t-testu z dwiema próbkami. Wyniki wyrażono jako średnie z 95-procentowymi przedziałami ufności, o ile nie zaznaczono inaczej.
Etyka
Badanie zostało zatwierdzone przez komisję etyki Otago i wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną zgodę. Autorzy byli wyłącznie odpowiedzialni za projekt badania, analizę danych i interpretację oraz za napisanie manuskryptu.
Wyniki
Tabela 3. Tabela 3. Dane demograficzne i końcowe dla wszystkich z randomizowanych pacjentów. Zrekrutowano stu dziesięciu pacjentów, w tym 69 (63%) kobiet, w średnim wieku 44,8 lat (zakres od 12 do 73) i średni czas trwania astmy 25,2 lat (zakres od do 65). Siedmiu pacjentów wycofało zgodę przed randomizacją, a sześciu miało niestabilną astmę. Dziewięćdziesiąt siedem pacjentów przeszło randomizację do grupy kontrolnej. Pomiary wyjściowe przedstawiono w Tabeli 3. Średnia dawka wziewnego kortykosteroidu na początku badania nie różniła się istotnie w obu grupach kontrolnych – 411 .g na dzień flutykazonu lub równoważny (95 procent przedziału ufności, 344 do 478) w grupie FENO i 491 .g na dzień (95-procentowy przedział ufności, 403 do 579) w grupie kontrolnej
[więcej w: rozszczepienie psychologia, kalretikulina, zatoka szyjna ]
[patrz też: antybiotyk trzydniowy, badanie otoskopowe, diagnostyka weigla ]