Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy ad 9

Niezależnie od przyjętego podejścia, klinicysta staje wobec znacznej niejednorodności w odpowiedzi na dawkę kortykosteroidu wziewnego dla poszczególnych pacjentów, 22 i nie można tego łatwo ustalić na podstawie objawów ani czynności płuc. Alternatywnym wyjaśnieniem naszych wyników jest to, że w grupie kontrolnej dawka wziewnego kortykosteroidu była znacznie wyższa niż to konieczne. Mogło tak być, ponieważ, podobnie jak w przypadku algorytmu FENO, dostosowanie dawki wziewnych kortykosteroidów zależy od progów stosowanych do określenia niekontrolowanej astmy, a progi te mogły być nieodpowiednie. W naszym badaniu tylko jedno z pięciu kryteriów musiało zostać spełnione, aby określić słabą kontrolę astmy. Ponadto można argumentować, że w każdej kategorii zastosowane punkty odcięcia, szczególnie w przypadku objawów i stosowania leków rozszerzających oskrzela, były zbyt niskie. Każdy z wybranych punktów odcięcia był zgodny z aktualnymi międzynarodowymi wytycznymi, które zalecają minimalizację objawów i stosowanie leków rozszerzających oskrzela jako celu leczenia astmy. Chociaż zgadzamy się z tą zasadą, nasze wyniki wskazują na możliwość, że rygorystyczne stosowanie tych wytycznych może być problematyczne. Tym bardziej dlatego, że monitorowanie obiektywnej miary patologii dróg oddechowych jest uzupełnieniem oceny pacjentów z objawową astmą, aby można było dokonać odpowiedniego wyboru leczenia.
W ostatnim badaniu Gain Optimum Asthma Control 23 badacze dążyli do uzyskania kontroli astmy u pacjentów w dwóch grupach z stopniowym miareczkowaniem kombinacji salmeterolu i flutykazonu lub samego flutikazonu z zastosowaniem algorytmu opartego na objawach. Co godne uwagi, całkowitą kontrolę osiągnięto tylko u 41 procent pacjentów otrzymujących salmeterol i flutikazon oraz u 28 procent osób otrzymujących flutikazon w monoterapii, pomimo dawek 1000 .g flutykazonu na dobę podawanych odpowiednio 68 procentom i 76 procentom pacjentów. Mediana zapotrzebowania na dawkę wynosiła 1000 .g na dzień w każdej grupie leczonej, co jest podobne do wymaganego dla pacjentów w grupie kontrolnej w naszym badaniu, w którym zastosowano podobną strategię dostosowania dawki (48 procent pacjentów wymagało 1000 .g na dzień ). Łącznie wyniki te zdecydowanie sugerują, że stosowanie klinicznych punktów końcowych jako podstawy dostosowania dawek wziewnych kortykosteroidów ma zasadnicze ograniczenia i może prowadzić do wyższych dawek niż są one odpowiednie dla wielu pacjentów. W naszym badaniu nie dopuszczono do jednoczesnego stosowania beta-agonistów o przedłużonym działaniu; wymagałoby to znacznie większego badania. Jednak wyniki uzyskane w naszej grupie kontrolnej silnie wspierają rolę terapii długodziałającymi beta-agonistami u pacjentów, którzy pomimo optymalnego leczenia kortykosteroidami pozostają objawowi. Jest to zgodne ze stopniowym podejściem do leczenia astmy.18
Podsumowując, wykazaliśmy, że u pacjentów z przewlekłą, uporczywą astmą, leczenie wziewnymi kortykosteroidami można skutecznie zmiareczkować za pomocą pomiarów FENO. Zastosowanie pomiarów FENO może również pomóc w zminimalizowaniu potencjalnych długotrwałych skutków ubocznych, które są związane z kortykosteroidami wziewnymi i są bardziej prawdopodobne, gdy stosowane są większe dawki.24 Pomiary FENO są łatwe do wykonania, mogą być odtworzone dokładnie i zapewniają natychmiastowe wyniki na którym lekarz może działać Podsumowując, takie podejście stanowi logiczną alternatywę dla zastosowania samych danych klinicznych jako podstawy do dostosowania dawki wziewnych kortykosteroidów w leczeniu astmy.
[przypisy: terapia małżeńska gdynia, bliznowata tkanka łączna, torbiel zastoinowa ]
[więcej w: luxmed marriott, tesco górczewska godziny otwarcia, zniesienie lordozy lędźwiowej ]