Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy ad 7

Procenty pacjentów, którzy wymagali leczenia prednizonem w fazie 2, były następujące: zero kursów leczenia, 71,7 procent w grupie FENO i 68,8 procent w grupie kontrolnej; jeden kurs odpowiednio 17,4% i 18,8%; i dwa lub więcej kursów, odpowiednio 10,9 procent i 12,5 procent. Dawki z kortykosteroidu wziewnego
Rysunek 3. Rycina 3. Dawki Flutikazonu wziewnego. Panel A pokazuje średnią dawkę wziewnego flutykazonu przy przyjęciu do badania, optymalną dawkę i dawkę podczas ostatniej wizyty. Paski błędów przedstawiają SD. Panel B pokazuje rozkład dawek wziewnego flutykazonu na koniec badania. P = 0,008 dla porównania między dwiema grupami.
Pod koniec fazy średnia dawka flutykazonu wynosiła 292 .g na dobę w grupie FENO (95-procentowy przedział ufności, 188 do 396) i 567 .g na dzień w grupie kontrolnej (95-procentowy przedział ufności, od 443 do 691; P = 0,003); średnie dawki wynosiły 100 .g na dzień (25 i 75 percentyla, 0 i 500) i 750 .g na dzień (odpowiednio 25 i 75 percentyla, 100 i 1000). Średnie dawki flutykazonu na końcu fazy 2 wynosiły 370 .g na dzień w grupie FENO (95% przedział ufności, 263 do 477) i 641 .g na dzień w grupie kontrolnej (przedział ufności 95%, 526 do 756; P = 0,003); średnie dawki wynosiły 100 .g na dzień (25 i 75 percentyla, 100 i 750) i 750 .g na dzień (odpowiednio 25 i 75 percentyle, 100 i 1000) (Figura 3A).
Średnia różnica dawek między grupami wynosiła 270 .g na dzień (95-procentowy przedział ufności, od 112 do 430). Rozkład dawek flutykazonu na końcowej wizycie studyjnej różnił się istotnie pomiędzy grupami (P = 0,008) (ryc. 3B). W grupie FENO kryteria bezpieczeństwa dotyczące bezpieczeństwa stosowano do 16-krotnego dostosowania dawki (spośród 436 ocen) ze względu na klinicznie istotne objawy (u 10 pacjentów), zmniejszoną czynność płuc (4 pacjentów) lub jedno i drugie (2 pacjentów) w przypadku braku wzrostu FENO do poziomu większego niż 15 ppb. Odsetek pacjentów, którzy stosowali lek, wyniósł 84,8 procent w grupie FENO i 89,8 procent w grupie kontrolnej, przy czym zgodność zdefiniowano jako spożycie 75 procent lub więcej badanego leku, jak określono wagowo.
Liczba komórek plwociny, pomiary FENO i funkcja płucna
Zmiany w indeksie zapalenia dróg oddechowych i funkcji płuc przedstawiono w Tabeli 3. Wielkość zapalenia dróg oddechowych, mierzona procentem eozynofilów w indukowanych pomiarach plwociny i FENO, nie różniła się istotnie między dwiema grupami faza lub faza 2. Pod koniec fazy 2, 65,8 procent pacjentów w grupie FENO i 65,9 procent w grupie kontrolnej miało liczbę eozynofili w plwocinie mniejszą niż 3 procent. Dopiero w czasie wizyty, w której zapalenie dróg oddechowych lub astmę uznano za niekontrolowaną (tj. Pierwsza, niekontrolowana wizyta), zaobserwowano znaczny wzrost liczby eozynofili FENO i plwociny odnotowanych w grupie FENO. To odkrycie potwierdza stosowność zwiększenia dawki, która została podjęta przy tej okazji.
Dyskusja
W naszym badaniu stosowanie pomiarów FENO, które były regularnie przeprowadzane u pacjentów z astmą, powodowało zmniejszenie dawki podtrzymującej wziewnego kortykosteroidu potrzebnej do kontrolowania astmy, w porównaniu z zastosowaniem strategii dostosowania dawki opartej na konwencjonalnych wytycznych.
[hasła pokrewne: bóle neuralgiczne, cholecystografia, zatoka szyjna ]
[więcej w: bliznowata tkanka łączna, marskość wątroby rokowanie, luxmed lublin radziwiłłowska ]