Wykorzystanie pomiarów wydychanego tlenku azotu w leczeniu przewlekłej astmy ad 6

Spośród 19 pacjentów przyjmujących beta-agonistów o przedłużonym działaniu na początku badania stosowanie tych środków kontynuowano u 5 z 9 pacjentów w grupie FENO iu 8 z 10 w grupie kontrolnej. Trzech pacjentów wycofało się podczas fazy (dwie w grupie FENO, z powodu guzka i dny piersi odpowiednio, i jeden w grupie kontrolnej z powodu infekcji dróg oddechowych). Tak więc, 94 pacjentów (46 w grupie FENO i 48 w grupie kontrolnej) ukończyło fazę i weszło do fazy 2. Pięciu pacjentów wycofało się podczas fazy 2, ale zostali włączeni do analizy zamiaru leczenia (dwa w grupie FENO, ponieważ infekcji dróg oddechowych w jednej i niestabilnej astmie pomimo przyjęcia maksymalnej dawki flutykazonu w drugiej grupie oraz trzech z grupy kontrolnej, z których wszyscy zostali zgubieni w celu obserwacji). Nie było istotnych różnic w czasie trwania fazy dla dwóch grup – średnio, 25,4 tygodni dla grupy FENO (95 procent przedziału ufności, 23,2 do 27,7) i 22,4 tygodni dla grupy kontrolnej (przedział ufności 95 procent, 20,2 do 24,7 ; P = 0,07).
Kontrola astmy, zaostrzenia i stosowanie prednizonu
Rysunek 2. Rysunek 2. Częstość zaostrzeń. Panel A pokazuje średnie wskaźniki całkowitych zaostrzeń astmy oraz drobnych i poważnych zaostrzeń w fazie 2. Paski błędów przedstawiają SE. W panelu B przedstawiono skumulowaną liczbę zaostrzeń astmy podczas fazy 2; P = 0,27 dla porównania między grupami. Panel C pokazuje wyniki analizy Kaplana-Meiera w czasie do pierwszego zaostrzenia astmy w każdej grupie w fazie 2. Nie było istotnej różnicy między obiema grupami (P = 0,39). Panel D pokazuje rozkład częstotliwości pacjentów, którzy podczas fazy 2 mieli zero, jeden i dwa lub więcej zaostrzeń.
Całkowita częstość zaostrzeń podczas fazy 2 wyniosła 0,49 zaostrzenia na pacjenta rocznie w grupie FENO (95% przedział ufności, 0,20 do 0,78) i 0,90 w grupie kontrolnej (przedział ufności 95%, 0,31 do 1,49, P = 0,27). To 45,6 procentowe zmniejszenie wśród pacjentów z grupy FENO (95 procent przedziału ufności, od 78,6 do 54,5) nie potwierdziło wyższości algorytmu FENO (dla którego próg 60 procent redukcji został uznany za znaczący klinicznie). Nie było statystycznie istotnych różnic między obiema grupami w częstości zaostrzeń (Figura 2A), łączna całkowita liczba zaostrzeń (Figura 2B), czas do pierwszego zaostrzenia (Figura 2C) lub liczba pacjentów z jednym lub więcej zaostrzenia (rysunek 2D). Liczba pacjentów, u których wystąpiło co najmniej jedno zaostrzenie, była liczbowa, ale nieistotna, większa w grupie FENO (14 z 46, w porównaniu z 11 z 48 w grupie kontrolnej; P = 0,39) (wykres 2C), podczas gdy częstość zaostrzeń na pacjenta była wyższa w grupie kontrolnej (p = 0,27) (ryc. 2B i ryc. 2D). Ten wzorzec nie mógł zostać uwzględniony przez częstotliwość interwencji w zakresie bezpieczeństwa, które miały miejsce w grupie FENO.
Podczas fazy 2 nie było istotnych różnic w budzeniu się w nocy lub stosowaniu leków rozszerzających oskrzela u pacjentów z grupy FENO i grupy kontrolnej (Tabela 3). Odsetek dni wolnych od objawów był podobny w obu grupach (69,3% w grupie FENO i 63,7% w grupie kontrolnej, P = 0,44), a liczba kursów prednizonu, które były stosowane, nie różniła się istotnie – 22 w grupa FENO i 29 w grupie kontrolnej (P = 0,60)
[patrz też: zatoka jamista, staw rzekomy, bóle neuralgiczne ]
[hasła pokrewne: brązowe upławy przed okresem, powiększony węzeł chłonny w pachwinie, medeus śrem ]