Sargramostim dla Active Crohns Disease ad 5

W dniu 29, w porównaniu z grupą placebo, grupa sargramostim miała znacznie wyższe wskaźniki odpowiedzi, jak określono przez zmniejszenie o co najmniej 70 punktów w wyniku CDAI (53 procent vs. 28 procent, P = 0,006) lub przez spadek o co najmniej 100 punktów w wyniku CDAI (41 procent w porównaniu z 14 procentami, P = 0,002) i stopami remisji (27 procent vs. 9 procent, P = 0,01). Mediana wskaźnika CDAI była istotnie niższa w grupie sargramostymu niż w grupie placebo w dniu 29 (218 vs. 252, P = 0,05) i 57 dniu (184 vs. 240, P = 0,02) (Figura 2). Mediana czasu do wystąpienia odpowiedzi, określona jako spadek o co najmniej 70 punktów lub co najmniej 100 punktów w skali CDAI, również była znacznie krótsza w grupie sargramostym niż w grupie placebo (18 vs. 34 dni, p = 0,004, i 30 dni, gdy nie osiągnięto, odpowiednio, P = 0,003), tak jak czas do remisji (56 dni, gdy nie osiągnięto, P = 0,02). Trzydzieści dni po leczeniu oceniano 30 pacjentów w grupie placebo (70 procent) i 53 pacjentów w grupie sargramostim (65 procent). W porównaniu z pacjentami z grupy placebo, pacjenci z grupy sargramostym mieli wyższy wskaźnik odpowiedzi, co określono przez zmniejszenie o co najmniej 70 punktów lub co najmniej 100 punktów w wyniku CDAI (48 procent vs. 28 procent, P = 0,03 i 42 procent vs. 21 procent, P = 0,02, odpowiednio), jak również wyższe wskaźniki remisji (33 procent vs. 14 procent, P = 0,02). Średni czas obserwacji po leczeniu wynosił 9,9 tygodnia wśród wszystkich pacjentów z odpowiedzią. Średni czas do utraty odpowiedzi klinicznej wynosił 9,7 tygodnia, a do utraty remisji 7,5 tygodnia.
Odpowiedzi występowały w obu grupach stratyfikacyjnych, chociaż wskaźniki odpowiedzi i remisji były wyższe u pacjentów, którzy nie otrzymali wcześniejszej terapii drugiej linii niż u tych, którzy mieli wcześniej. Nie było znaczących różnic w częstości odpowiedzi i remisji między pacjentami, którzy mieli normalne wyjściowe poziomy białka C-reaktywnego a pacjentami z podwyższonymi poziomami wyjściowymi. Pacjenci leczeni sargramostymem, którzy mieli ciągłe palenie tytoniu lub seropozytywność w kierunku przeciwciał przeciwko S. cerevisiae mieli odpowiedzi i stopy remisji, które były podobne jak w całej grupie.
Leczenie błony śluzowej
Leczenie błony śluzowej oceniano za pomocą CDEIS u 10 pacjentów w grupie placebo i 19 pacjentów w grupie sargramostym. Mediana wyjściowych wyników wynosiła 5,9 (zakres od 0,1 do 18,8) w grupie placebo i 4,3 (zakres od 0,0 do 18,8) w grupie sargramostymu (p = 0,16). Mediana spadku wyniku CDEIS w ciągu jednego tygodnia po zakończeniu leczenia wyniosła 1,7 w grupie sargramostymu i 0,8 w grupie placebo (p = 0,28). Mediana wyników po leczeniu wyniosła odpowiednio 5,6 (zakres od 0,9 do 16,3) i 1,5 (zakres od 0,0 do 7,3) (p = 0,02).
Przetoki
Wzdęcia przetokowe były obecne na początku badania u ośmiu pacjentów w grupie sargramostymu i pięciu pacjentów w grupie placebo, którzy ukończyli leczenie. Pod koniec leczenia wydalanie przetok zostało wyeliminowane u czterech pacjentów i zmniejszyło się u jednego pacjenta w grupie sargramostymu i zostały wyeliminowane u dwóch pacjentów w grupie placebo.
Jakość życia oparta na zdrowiu
Tabela 2
[więcej w: bliznowata tkanka łączna, tętniak wątroby, torbiel wargi dolnej ]
[podobne: paweł tabakow, nabłonki okrągłe w moczu, torbiel bakera leczenie ]