Wpływ przerywanej cyklicznej terapii etidronianem na masę kości i wskaźnik złamań u kobiet z osteoporozą pomenopauzalną

Osteoporoza POSTMENOPAUSAL charakteryzuje się bezwzględnym spadkiem ilości kości, prowadzącym do złamań po minimalnym urazie, najczęściej kręgów, bliższej kości udowej i dystalnego przedramienia. Ponieważ postęp utraty kości jest spowodowany brakiem równowagi pomiędzy resorpcją kości a tworzeniem kości, przy czym ten pierwszy przekracza ten drugi, leki, które mogą hamować resorpcję są atrakcyjnymi kandydatami do leczenia osteoporozy. Etidronian disodu (etidronian) jest doustnym związkiem difosfonianowym, o którym wiadomo, że zmniejsza resorpcję kości poprzez hamowanie aktywności osteoklastycznej.1 Stosowano go w leczeniu choroby kości Pageta przez ponad dekadę i wykazano, że ma on minimalną toksyczność.2 , 3 W 1976, Heaney i Saville4 wykazali, że ciągłe leczenie osteoporozy etidronianem w dawce 20 mg na kilogram masy ciała na dzień przez 6 do 12 miesięcy spowodowało 50-procentowe zmniejszenie resorpcji kości i niewielki, ale znaczny wzrost bilans wapnia. Jednakże badacze ci zaobserwowali depresję w mineralizacji kości o podobnej wielkości i zasugerowali, że leczenie w dawce 5 do 10 mg na kilogram dziennie może spowodować lepsze oddzielenie wpływu etidronianu na resorpcję kości i mineralizację. W 1984 roku Anderson i jego koledzy5 zgłosili wstępne obserwacje dotyczące formy terapii koherencyjnej dla osteoporozy. Podstawową koncepcją terapii koherencyjnej6 jest to, że sekwencyjna stymulacja i depresja osteoklastycznej aktywności indukuje synchronizację resorpcji i tworzenia się kości. Po aktywacji osteoklastów środkiem farmakologicznym, takim jak fosfor lub parathormon, drugi środek, taki jak etidronian, podaje się przez ograniczony czas w celu zmniejszenia aktywności osteoklastycznej. Następnie leczenie zatrzymuje się na pewien czas, aby umożliwić normalną funkcję osteoblastyczną. Cykl ten powtarza się i teoretycznie każdy cykl leczenia miałby wpływ na przyrost masy kostnej. Schemat leczenia zastosowany przez Andersona i współpracowników obejmował podawanie fosforu przez 3 dni, a następnie etidronian (5 mg na kilogram dziennie) przez 15 dni, a następnie 10-tygodniowy okres bez leków; cykl był powtarzany przez 9 do 24 miesięcy. To przerywane cykliczne leczenie zaowocowało wyraźną poprawą masy kostnej, ocenianą na podstawie histomorfometrii kości.
Przetestowaliśmy schemat leczenia osteoporozy pomenopauzalnej polegający na przerywanym cyklicznym podawaniu doustnego etidronianu bez preaktywacji osteoklastów. Przedstawiamy wyniki trzyletniego, randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania wpływu tego schematu leczenia na masę kości, postęp deformacji kręgosłupa, utratę wzrostu i częstość złamań w grupie kobiet po menopauzie z osteoporozą.
Metody
Pacjenci
Sześćdziesiąt sześć kobiet po menopauzie z osteoporozą (średni wiek, 68,3 lat, zakres od 56 do 75) włączono do randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania kontrolowanego placebo w okresie od października 1983 r. Do kwietnia 1986 r. Badanie zostało zaaprobowane przez Kopenhagę i Frederiksberg. komisji ds. etyki do realizacji w szpitalu Sundby w Kopenhadze i uzyskano pisemną zgodę wszystkich uczestników.
Włączenie do tego badania było oparte na dowodach osteoporozy, określonej przez obecność co najmniej jednego, ale nie więcej niż czterech atraumatycznych złamań kręgosłupa i radiologicznie potwierdzonej demineralizacji kręgów.
[więcej w: mikrofagi, nabłonki okrągłe w moczu, powiększony węzeł chłonny w pachwinie ]